With A Little Help From My Friends

Korzystam z Volty, którą zakończyłem ostatni wpis i pokażę Wam Przyjaciół.

Albowiem, gdy ktoś odkrył swój prawdziwy cel, cel swojego Prawdziwego Ja,
może liczyć na.. małą pomoc..

Czy uwierzyłbyś w miłość od pierwszego wejrzenia
(..)
Co widzisz kiedy zgasisz światło?

Nie mogę (Ci o tym wprost) powiedzieć
(..)
(Ale) z małą pomocą przyjaciół przeżyjemy.

 

W przedostatnim zaś odcinku (Gnosis) pisałem, że prawdziwa
droga do Boga wiedzie przez Wnętrze każdego z nas.
Wiedziano to od dawna, były czasy, iż myślałem, że to jednak średnio
pomocny banał.
Aż dowiedziałem się, że BANAŁY TO PRAWDY,
które NAJSKUTECZNIEJ
się sprawdzają,
ludzie jednak bardzo rzadko
z tego korzystają i wyśmiewają je, dlatego,
że NAJPROSTSZA DROGA JEST NAJTRUDNIEJSZA
i wymaga wysiłku.


Jest to trudna sprawa.

Jednocześnie trzeba maksymalnej pokory
i tak samo – wyzbycia się skromności.
Nie jest tak prosto uwierzyć, że można mieć w sobie
Najczystsze Dobro, eckhartowską iskrę.
Nie jest to łatwe, szczególnie dla intelektualisty o ironicznej proweniencji.
Trzeba też pogodzić się ze wstydem i śmiesznością.
To też nie jest proste, szczególnie dla racjonalisty.

Ale uwaga, nie martwcie się: wcale racjonalistą przestać być nie trzeba. Odwrotnie nawet..

Pamiętam, jak mój Tata powiedział, że czytał, iż ojciec Carla G. Junga
dokonał czegoś takiego jak „uświęcone poświęcenie intelektu” –
wybierając wiarę w Boga.
Teraz, z całym szacunkiem, skomentować mogę to tylko:
– Cóż za głupiec. Wybierając „Boga” wyrzekł się jego daru,
który od niego pochodzi i tylko do niego Naprawdę może prowadzić.

To temat rzeka, temat metodologiczny, trochę wymagający,
więc tutaj tylko najkrótsza uwaga:

Metoda naukowa empiryczna nauk przyrodniczych badających świat w okół jest niedostosowana do wykrywania zjawisk natury "niefizycznej".

Dlatego choćby, że opiera się, ze swej istoty, na :

a) powtarzalności zjawisk
b) stałych cechach

Tymczasem fenomeny np. duchowe mają odwrotną charakterystykę, choćby co do istoty są

a) niepowtarzalne

b) mają cechy zmienne, 
często wchodzi w grę efekt obserwatora 
(opozycja podmiot - przedmiot zaczyna sprawić psikusy..
- (w fizyce mikrocząstek też jak wiadomo tak jest ..;P), 
synchroniczności etc.etc).

To jest już zasygnalizowane przez pochylenie się nad istotą psychologii jako nauki oraz zauważenie np. prymitywizmu metody opisowej, empirycznej (behawioralnej) w psychiatrii.

To, że np. badania świata niefizycznego czy nieznanych zupełnie do tej pory z natury fenomenów może mieć charakter "co najmniej zbliżony do metod psychologii" jest prostym wnioskowaniem "z mniejszego na większe"..

Dlatego zjawiska niefizyczne, "z innych wymiarów" badać należy inną metodą naukową.

Toteż i dowody mają inny charakter.

Skutkiem jest nawet to, że można pozbyć się fałszywej skromności,
przyznać się do tego, co jest przez to i nie tylko przez to takie trudne,
i np. przerobić tekst starej piosenki (tutaj – „Tchórzliwy lew i złote serce”).

Jak wspomniałem też jednak ostatnio:

Jest też cały problem SENSU, niewiary, depresji, gorzkich doświadczeń..wreszcie nihilizmu.
O wszystkich tych tak ważnych problemach, definiujących albo 
i negujących życie – napiszę.

Temu ostatniemu nie pomogę.
Kto chce służyć ciemności – jego wolna wola.
Można na tym nawet daleko zajechać. Można wyżej, niż tutaj.
Można na tym nawet zajechać: dokładnie 4 razy.
Ale dalej nie można..Dalej jest już tylko Druga Śmierć.

Nie polecam. Ale też nie odradzam.
Dlaczego?
Bo się na tej drodze nie znam.

Bo powiem tak, a nie takie to częste, wśród Wszystkich piszących,
obojętnie gdzie:
Ja piszę tylko o tym, co znam. Piszę o tym, co przeżyłem.

Już teraz jednak, jeśli Ktoś tego potrzebuje, to mogę zapewnić,
tak z teorii, ale przede wszystkim z Praktyki:

Dont give up
 cause you have friends
 Dont give up
 Youre not the only one
 Dont give up
 No reason to be ashamed
 Dont give up
 You still have us
 Dont give up now
 Were proud of who you are
 Dont give up
 You know its never been easy
 Dont give up
 cause I know theres a place
 Theres a place where we belong.

Ale, ale, gadu gadu, a przecież obiecałem, że pokażę Wam
Przyjaciół..
A ja słowa – staram się – coraz częściej i coraz lepiej –
dotrzymywać.
/przyjaciele mają to do siebie, że lubią Przestrzeń i Powietrze
oraz nie przepadają za byciem dosłownym
..tacy już
są..od tysiącleci..subtelni/

 

Cherubim

***

mal. Marat Dakunin (2002, u Ewy)
15 lipca 2016, w domu, po Wschodzie Słońca

Tymczasem,

do miłego usłyszenia, gdy CDN.

 

PS

Cele w ciele (Gnosis cz. II)

Ostatnio zapowiedziałem, że wpis „Gnosis” (tutaj link)
będzie miał kontynuację merytoryczną.

I oto ona. Słowa dotrzymuję.

Mieć cel, to ważna sprawa.

Odkryć dla siebie swój fundamentalny, życiowy cel – KAŻDY
– SAM DLA SIEBIE – i się go trzymać – sprawa jeszcze ważniejsza!

Ilu z nas żyje właściwie, pomijając drobne życiowe zabiegania
– BEZCELOWO?

Czy aby tak należy podchodzić do życia, które tutaj, w ciele,
na Ziemi, wiedziemy?

Mi się wydaje, że tak teoretyczne (w swoich poglądach, odczuciach)
jak praktycznie prowadzenie życia bezcelowego nie jest ani mądre
ani godne, ani nawet (sic!) popłatne. Jest tutaj, na marginesie cały
problem SENSU
, rozczarowań, doświadczeń, temat depresji,
temat NIHILIZMU
wreszcie.
O wszystkich tych, tak ważnych w naszym życiu, że czasem je najsilniej definiujących (lub..negujących) sprawach, napiszę. Napiszę już wkrótce!

Ja, piszący to, nie chcę Wam nic dawać zupełnie gotowego.
Bo w tej materii, do której zmierzam: tak nie można. Tak się nie uda.
Kto nam narzuca sztywne cele – czy aby jest przyjacielem
naszej Wolnej Woli? Czy aby jest tą Stroną, która Nam życzy dobrze?
Warto przemyśleć..

Najlepsze bowiem Opowieści są niedokończone.

A porzekadło mówi: Gute Lesser macht Ein Buch besser
(najmocniej przepraszam za nieznajomość jęz. niemieckiego
i możliwe usterki) tj. Dobry Czytelnik czyni samą książkę lepszą.

Nawiasem kwadratowym mówiąc, popełniłem kiedyś bardzo
dziwny Podręcznik, któremu patronowała m.in. powyższa sentencja.

 

okładka rys. Dariusz Rygiel na podst. projektu MD


Tutaj można go za darmo pobrać – PDF, ponad 130 stron 
]
Ostrzegam jednak z góry – książeczka to niebezpieczna!

**

Z celami, czy wszystkim innym, przez jakichś innych nam
wyznaczonymi, narzuconymi, czy nawet tylko podsuniętymi
czy doradzonymi – nie wiedze się zbyt dobrze. Bo i słusznie
– dlaczego przekonywać nas miałby i prawdziwe motywować cel,
który nie od nas samych – w całym tego słowa znaczeniu – pochodzi?

Najlepiej, by każdy sam dla siebie – coś – do budowania własnym życiem
i staraniami – odnalazł zupełnie samodzielnie.

Bo, powtórzę, za sobą sprzed kilku dni, tak mi się to podoba : ) :

Dobrze byłoby zasygnalizować Cel,
 tak by Inni mogli się (..) zorientować co do niego. Co do CELU.
 No i co do mnie.
 A na końcu, finalnie, tak byłoby najlepiej i to byłoby
 jak najbardziej Celowe: by się Inni mogli zorientować też co do Siebie,
 co do swoich Celów. Celów swoich Wnętrz. Celów ich prawdziwych „Ja”.

 

Każdy bowiem jest różny!
Każdy ma do rozmnożenia talenty! – choć nie każdy ma je
w tej samej walucie i tak samo łatwo wymienialne.
Każdy jednak może je zamienić, zmienić a może nawet Transmutować
w Wartości. Najlepiej te nieprzemijające.

Nad wymienialnością tej naszej przyrodzonej waluty czasem
trzeba się napracować! Ale ile później satysfakcji..
Z zakopania zaś daru niewiele pożytku..

niestety autor obrazka nie ustalony ale skojarzenie oczywiste jak mniemam

Oczywiście, jest najważniejsza praktycznie i prakseologicznie
kwestia celów szczegółowych, drobniejszych, cząstkowych,
instrumentalnych, celów poszczególnych etapów..KONKRETÓW.

I o konkretach, będzie! Trochę konkretów, kilka zaledwie..
już i tak umieściłem, na jednak będącej jeszcze w powijakach
stronie, do której przykleiłem tego bloga (http://cassiopaea.pl).
Choć zgodzę się, że są to konkrety..trochę poowijane..

Pisać będę przez najbliższe dwa – trzy odcinki, wspierając się Borysem Murawiewem, bo z nim mi, przynajmniej teraz, przynajmniej w pewnym zakresie, przynajmniej na pewnym etapie
– po drodze.
A sprawa jest bardziej ogólna – sprawa jest pewnej wspólnej,
nam ludziom, NATURY; może więc i Wam będzie po drodze,
przynajmniej
– na jakiś czas, przynajmniej w pewnym zakresie, przynajmniej:
by zacząć – lub wyjść z zastoju – lub: przerwać dryfowanie,
lub: nabrać wiatr w żagle. A na końcowej przystani,
ale może i – częściowo
– i na przesiadkowych – co nas może czekać..
A gdyby tak: RADOŚĆ NIE DO OPISANIA ? 

Będę tłumaczył część wstępu do II Tomu „Gnosis” Murawiewa, swobodnie, parafrazując, gdzieniegdzie dopowiem swój komentarz. Przepraszam,
za to, że tłumaczenie będzie wielce niedoskonałe i kulejące.

Dlaczego z Tomu II (z dopiskiem: Mesoteric)? – ano,
bo mi tu akurat pasuje ..

Ale słowo dodatkowego wyjaśnienia:

Według Tradycji, ze względu na wiedzę i czyn, 
ze względu na znajomość teorii i praktykę, 
ludzie dzielą się na Krąg Zewnętrzny i Krąg Wewnętrzny. 

Krąg Wewnętrzny zaś składa się z 3 kręgów, 
każdy od siebie węższy. 

Zewnętrzny krąg wewnętrzny nazywa się czasem Egzoterycznym.

Wszyscy, którzy do niego przynależą, bardzo wiele już osiągnęli, 
w perspektywie ogólnospołecznej to prawdziwa elita. 

Ludzie nim połączeni posiadają Wspólne Rozumienie.

Pośredni krąg nazywa się czasem mezoterycznym. 

Ludzie, którzy do niego należą, nie tylko posiadają wspólne
 rozumienie ale i takoż praktykują. 

Gdy ci z kręgu egzoterycznego KONTEMPLUJĄ, 
mezoterycy raczej KALKULUJĄ.

Krąg centralny nazywa się czasem Ezoterycznym.

Nieliczni w tym środkowym kręgu posiadają Wspólne Rozumienie, 
Praktykę oraz dodatkowo ich działania są zawsze doskonałe
 i zawsze konieczne. Ich praktyka jest dokładnym odbiciem 
Teorii, przedsięwzięcia zawsze niezbędne. Ich serce jest sercem dziecka.

Ich umysł, umysłem mędrca. Czyny ich są święte.

 

To, co wyżej, zanotowałem dla gości mojego profilu FB 20 sierpnia tego roku.

A to, co niżej

(true, true, without doubt..)

napisał Ark, 31 lat temu:

Marsylia, () 1986



Jestem transformatorem i konwerterem
energii. To jest esencja mojego istnienia.
To jedyny możliwy cel. Mogę wybrać, czy
służyć temu celowi, czy nie. Mogę być tylko
transformatorem. (..)

Albo, mogę służyć jako kanał. To wybór
pomiędzy samowolą a dyscypliną. Co robi
"Ja" to samowola. Co działa poprzez "Ja"
nią nie jest. Powiniem pozwolić, by
Działało poprze mnie. Trzeba wyeliminować
samowolę. Ale, na Boga, nie samokontrolę!

Tak więc chcę wyeliminować samowolę, usunąć
autoidentyfikację. TO bardzo ważne.
Chcę (jednak) wglądu i samoobserwacji.
Chcę zaplanować każdą godzinę.

Chcę pozbyć się garbu, przestać być
wielbłądem.
Chcę słuchać. Chcę wewnętrznie rozważać.

(..)

Świat jest marnością. Marnością, która
przeminie. Niebo przeminie, Ziemia
przeminie, drzewa przeminą, ludzie
przeminą. Ludzkie aspiracje przeminą. Nauka
i wiedza przeminie. Wszystko co mnie spaja,
przeminie.

Cel - na tym poziomie - nie istnieje.

Wyznaczać cel na tym poziomie to
okłamywanie samego siebie.

Humanizm, prawda, wiedza - to puste słowa.
Słowa otoczone przez cierpienie, które jest
bez znaczenia. Kiedy mówię, że "chę pomóc
ludzkości" - to puste słowa.Kiedy mówię
"wiedza", "nauka", "prawda", "poznanie" -
to słowa fantomy.

Jestem transformatorem energii i potrzebuję
służyć jako taki. To jest to, co mogę.

Gdzie jest wyjście?

Nic nie pozostanie z tego, co robię.

Równie dobrze mógłbym nie istnieć.

Myśleć, że jestem inny, że jestem
wyjątkowy? Że dokonam rzeczy, których nikt
nie dokonał - ale mi się uda, gdyż mam
szczęście? Boże, to możliwe, żeby wierzyć w
tę iluzję!(..)

Jeden cel wydaje się osiągalny. Gdy koniec
będzie blisko, cierpienie będzie tak
wielkie, że odejdę z ulgą (..)

Gdzie jest wyjście? Jakiemu celowi służą
ludzie? To jest eksperyment!

To, co bierze początek we mnie się nie
liczy. Jedyne, co mogę zrobić, to pozwolić czemuś
potężniejszemu mówić przeze mnie. Czemuś
mądrzejszemu mówić do mnie i mówić przeze
mnie. Działać przeze mnie.

Jestem łupiną, maszyną. Jestem możliwością
dla czegoś większego do bycia we mnie i
działania przeze mnie. Jestem miejscem,
które czeka by zostało wypełnione.

Jestem powozem bez woźnicy i bez pana.

Tak, jest mózg, są członki ciała, są
zmysły. Ale jestem tylko powozem, bez
powożącego i bez pana. Osobą z pretensjami
by posiadać jakieś prawa. Która odgrywa
role, czasami woźnicy, czasami pana - która
mówi ciągla "Ja". Lecz jestem tylko
powozem, który jedzie do nikąd i skazany
jest rozkraczyć się w jakimś rowie.

Moje aspiracje, moje ambicje, moje chęci -
to wszystko należy do pustego powozu i
konia, pozostawionego bez kontroli.
Wszystko, co robię, nic nie znaczy.
Wszystko co robię jest "osobiste". Wszystko
co z niej pochodzi to balast. To wielbłądzi
garb.

Jak przejść przez ucho igielne z tym
garbem? Trzeba odłożyć na bok tę osobę.
Aspiracje i fanaberie - to nie ja.

Błogosławieni, którzy są potulni.

Potrzebuję potulności. Wyeliminowania
rzeczy zbędnych. I świadomości, że każda
chwila jest odgałęzieniem Wszechświata.

(..)
tłumaczenie moje - MD

Ha!
Właśnie zorientowałem się, że biorąc pod uwagę to, co chciałem przedstawić,
ten wpis robi się za długi. A z czym jak czym ale Uwagą Potencjalnego Drogiego Czytelnika – igrać nie należy!

Dlatego, – o tym, o czym miało być: już w następnym Odcinku, za kilka dni..

Mam nadzieję, że tą woltą więcej rozbudziłem zaciekawienia niż irytacji.

Że tą Voltą stworzyłem – może nawet – jakieś Napięcie!

 

Tymczasem - do Następnego Wpisu..a ja
zbieram się do napisania zaległego maila
 do Mojej Drogiej Czytelniczki, H.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Pamiętnik znaleziony w stole

Wróciłem z Beskidu Żywieckiego – chyba to już ostatnia
tegoroczna wyprawa. Noce dłuższe, dni krótsze – jesień,
a później zima – a z nimi dużo zaplanowanej, często nawet
odłożonej Pracy.

Ale sercem (i nogami, które jak zwykle, jeśli bolą, to od hamowania
przy schodzeniu, nie od wspinaczki..) jestem jeszcze w górach.
A miałem od tych wycieczek przerwę prawie 8 letnią.

Przypominają mi się moje notatki sprzed lat, z górami
właśnie związane.
Pisałem wtedy na przykład o UFO nad Babią Górą (Diablakiem)
Czy Pan wierzy w UFO w Beskidzie?https://www.salon24.pl/u/kalokagatek/105764,czy-pan-wierzy-w-ufo-w-beskidzie„.
Z notki poznikały zdjęcia, ale treść jest!
W zamian zamieszczam zdjęcie świeże, z Pilska:

Krzyże na słowackim szczycie Pilska i Mama

Kupiłem sobie stolik. A w zasadzie dwa stoliki.
Jeden, bo ładny i tajemniczy. Drugi – funkcjonalny. Do pracy.
Czy aby na pewno? Próbując go złożyć do kupy o mało
szlag mnie nie trafił..
Trzeba uważać, jeśli się jest z natury cholerykiem,
negatywnych uczuć nie warto wyrażać. Ale nie trzeba też ich tłamsić.
Najlepiej je, nikogo nie krzywdząc, pozytywnie rozładować.

„funkcjonalny stolik”

Wszystko przez to, że mam złe przyzwyczajenia.
Przyzwyczaiłem się pracować na leżąco. W związku z tym
zamówiłem sobie stolik o regulowanych dwóch wysokościach:
aby można było z niego korzystać i leżąc na łóżku i siedząc przy nim.
Złe przyzwyczajenia to nałogi.
Dobre – nawyki.
A takie, co dotyczą w sumie pracy, ale na leżąco, jak nazwać?

Ha! – ale cóż za przypadek! W drugim, tajemniczym stoliku,
znalazłem ukryty pamiętnik! Jakież to kierkegaardowskie.

Proszę, Ktoś pisze o Syrenach!
Co wyczytam, zapewne się tym podzielę!

A przecież 8 – 9 lat temu pisałem dużo właśnie o Sorenie Kierkegaardzie..
Pomiędzy wycieczkami górskimi pisałem np. tak
(w notce pt. „Trzy Korony i Czwarta..” –
https://www.salon24.pl/u/kalokagatek/72439,trzy-korony-czwarta-cz-2-1-2):

(..) Gurdżijew definiuje takie 
człowiecze centra:

- Centrum Intelektualne rejestruje myśli, 
kalkuluje, łączy, bada etc.;
- Centrum Emocjonalne ma w swojej domenie 
uczucia oraz poddane obróbce /?/ doznania i 
namiętności; 
- Centrum Ruchowe zarządza pięcioma zmysłami, 
gromadzi w organizmie energię poprzez jego 
instynktowne funkcje i przy pomocy jego funkcji 
motorycznych kieruje zużywaniem tej energii (tu 
chyba chodzi głównie o działanie..)

Było o tym w tej notce i w tej notce.

Dziś miałem ważkie dylematy. M.in. wybierałem 
trasę, którą przejdę górskie szlaki.
Jedne były dłuższe, ale proste, drugie były 
cięższe (ale w sumie i tak lajtowe) , jedne 
dawały perspektywę spotkania wielu turystów, 
inne wydawały się mniej uczęszczane. Czas był 
mocno ograniczony..

Na tych samotnych najłatwiej myśleć, choć 
myśleć wśród ludzi (Dzień Dobry! Dzień Dobry) 
jest szlachetniej (a może jakaś wartość dodana 
się trafi). 
Te cięższe dawały perspektywę szlifowania woli 
i ciała. 
Te ludne stwarzały (nikłą, bo nikłą) możliwość 
spotkania czarującej czarodziejki i 
ewentualnego zakochania się. 
Były też tzw. szlaki sentymentalne, 
przywołujące drgania uczuć z przeszłości. 
Centrum emocjonalne by się więc nasyciło. 
Rzuciłem monetą. 
Wypadł 3 razy orzeł.
Gdy wypada 3 razy orzeł to jak wiadomo jest to 
wg I-Cing stare Yang (albo Yin) 
i się długo nie utrzyma...
Wydaje się, że Platon pisał o trzech częściach 
duszy i stąd:
mądrość – jest cnotą części rozumnej, 
w męstwo – ma się wykształcić część impulsywna 
a panowanie nad sobą jest cnotą części 
pożądliwej. 
Cnota sprawiedliwości utrzymuje je w harmonii.

Dobra stanowią hierarchię, lecz na jej szczycie 
nie jest żadne z dóbr realnych ale sama idea 
dobra.

Celem jest zatem osiągniecie miłości samej idei 
dobra i piękna.

Wędrując jestem właściwie przekonany, iż 
osiągnąłem taką miłość.
Oczywiście, jest to bzdura, gdyż to mało warty 
sentymentalizm najpewniej
(nawet jak piesek górski przyskoczy). 
Czy w melancholię nie pcha często właśnie taka 
nieumiejętna 
(praecox ?) miłość do samych idei?

Wg Platona jednak poprzez cele realne, 
względne, skończone, można osiągać cele idealne 
i wieczne.

 

Sprawdziłem też, co pisałem 9 lat temu 1 października. Otóż nic nie pisałem.
Ale pisałem 29 września oraz 4.X.

Cytuję tam m.in. Rilkego

Nieznana cierpień przyczyna
Miłość niewyuczona
I dotąd niezdarta zasłona
Z tego, co dzieli nas w śmierci

(R.M. Rilke, Poezje wybrane)

Zdaje mi się, jakbym tyle lat temu zajmował się podobnymi sprawami,
co teraz.
Czyżbym więc ani trochę się nie postarzał? – nie rozwinął,
nie ewoluował?
A jednak – przecież po drodze, umarłem.
A jednak – jestem w miejscu podobnym – lecz trochę gdzie indziej.

 

Rzeczywiście, Ark kiedyś napisał:
– Żeby samemu zajść wyżej, trzeba podać rękę tym, 
którzy są niżej na drabinie. Tak to już jest urządzone..

mal. William Blake

Interludium

Przygotowuję kilka poważniejszych wpisów.
Takich, które może i mógłbym, jak wszystko, improwizować,
ale waga tematu i założenie pożyteczności każe tyrać.
Bo, działać impulsem, inspiracją, to ja lubię.
Samodyscypliny – nie bardzo.

Działanie inspiracją, chwilą, jest dobre. Ale rzadko.
Na codzień dobra jest samodyscyplina. 

/tak napisał Nauczyciel; cyt. z pamięci, pisownia świadoma/

W moich ostatnich wpisach było dużo piosenek. Piosenki mi pomagają.
Czasem nawet inspirują. Ale w ogóle: muzyka to ważna sprawa.

Przeczytałem w życiu bardzo niewiele. Tak się jednak, przypadkiem,
składało, że czytałem tylko rzeczy ważne, a co odkryłem stosunkowo
nie tak dawno – nawet takie, które mi się mogą przydać w życiu.
Tak jak np. Romana Bergera „Zasada twórczości”

Muzyka łagodzi ponoć obyczaje, a ja lubię łagodność, bo z natury jestem cholerykiem.
Śmieszne? Sam się śmiać chciałem, gdy usłyszałem – z pierwszej ręki –
że główny polski jogin – Leon Cyboran cholerykiem był..
Paradoksy. Lubię je. Bóg je chyba także lubi, jakże inaczej
obrałby je za tyczki swojego namiotu?

(…)

Matematyka stanowi dziś w mych oczach jedną z rzadkich dziś „wysp informacji” – by użyć tu metafory Norberta Wienera. Natomiast muzyka reprezentuje, niestety, drugi biegun tejże metafory – entropię. Oczywiście z wyjątkiem wyjątkowych ludzi i wyjątkowych dzieł. Mam na myśli jednak całą dziedzinę w skali makro (…)

(…) Mamy do czynienia (…) z tendencją, by zredukować organizm z jego nieskończoną kompleksowością (Wiktor N. Injuszyn twierdzi, że „żywą materię” porównać można tylko z przestrzenią o nieskończonej ilości wymiarów) do poziomu mechanizmu (…). Do poziomu nieco bardziej skomplikowanego „budzika”. Kryje się za tym postawa człowieka – manipulatora. Chodzi o funkcję pychy, wynikającej z iluzji nieograniczonej władzy. Ze zwierzęcej, „animalnej” potrzeby dominacji, efektownie opakowanej i zaopatrzonej w etykietkę „homo sapiens”. Swój lęk, wywołany nieskończenie wielką alienacją, homo sapiens nie tylko wypiera ze świadomości, racjonalizuje, odpędza projekcjami („Widzisz źdźbło w oku brata swego..”) ale równocześnie kompensuje dążeniem do władzy, do wyzysku, do rabunku etc.etc.

(…) Analiza? To znaczy rozłożyć „budzik” na składniki. Na tematy i motywy? Zgoda. Na kadencje i akordy? No tak. Na interwały? Na dźwięki? Oczywiście! A gdzie pozostała muzyka? To przecież jasne: w treści. Analizujemy przecież formę! Oczywiście…

(…) Muzyka jest ważną sprawą. To znaczy, że nie jest jakimś wymysłem, produktem chorej myśli, chimerą. Ani płodem samowoli. Pod jednym warunkiem: że chodzi o twórczość. O autentyczną twórczość. Problemem natomiast – i poważnym problemem – jest detekcja twórczości. Tu pozwolę sobie zacytować ze słynnej antologii Wolfganga Laadego kilka fragmentów tekstów narodów przyrodzonych (ludów naturalnych):

Cóż się dzieje? Lutnia nie śpiewa! Jest to tylko drzewo.
Nie może śpiewać, jeśli nie ma serca. Musisz mu dać serce!
Drzewo musi iść z tobą, na twoich plecach, do walki,
musi przesiąknąć krwią – krwią z twojej krwi, tchnieniem twego tchnienia.
Twój ból musi stać się jego bólem, twoja sława – jego sławą.
I uderzył w bęben, i śpiewał całą noc, i próbował wskrzesić dziewczynę
z martwych. 

(…) A tu jeszcze usłyszałem, jak Słońce wschodząc – śpiewało.

A na koniec, czego nie planowałem, zadziałałem z inspiracji
i pogoglałem, czy może Nauczyciel napisał coś konkretniej
na temat samodyscypliny.. Okazało się, że napisał.

Droga do Królestwa Niebieskiego

Weźmy za podstawę poniży tekst:
(cytaty oraz stopklatki pochodzą z filmu „Zagadka Kaspara Hausera”
reż. Werner Herzog)
:

„Widzę wielką karawanę…
która ciągnie przez pustynię…
poprzez piaski.
A prowadzi ją…
stary brodacz.

 

I ten stary człowiek jest ślepcem.

mal. P. Bruegel, Ślepcy

..Teraz karawana zatrzymuje się…
gdyż niektórzy, widzą przed sobą górę…
i myślą, że zabłądzili.
Sprawdzają kompas i nie wiedzą co począć.
Wtedy ślepy przewodnik bierze garść piasku do ust…
i smakuje go, jakby to było jedzenie.

Synu, mówi ślepiec, mylicie się.
Przed nami nie ma żadnych gór…
to tylko wasza wyobraźnia.
Ciągniemy dalej na północ.
Tak więc, ruszają bez sprzeciwu dalej…
…i docierają do miasta na północy.
I tam się rozgrywa ta historia.
Ale tej właściwej historii, w owym mieście, nie znam.”

Wyodrębnijmy:
„Wtedy ślepy przewodnik bierze garść piasku do ust…
i smakuje go, jakby to było jedzenie.
Synu, mówi ślepiec, mylicie się.
Przed nami nie ma żadnych gór…”
[opis metody naukowej, opis tego, że wiedza i uczeni potrafią demaskować
i usuwać złudzenia o świecie; naukowiec jako ślepiec to taki niezamierzony dowcip mojej interpretacji 🙂 ]

Napis pod daszkiem wejściowym Muzycznej Owczarni w Białej Wodzie (Jaworkach) w Pieninach. Można tam wejść do wąwozu Homole (fot. Marat Dakunin).

oraz:
(..)
Ale tej właściwej historii, w owym mieście, nie znam.
[Wiedza dąży do Poznania Absolutnego.
Wiedza duchowa zaś także do poznania tego, czym naprawdę jesteśmy.
Jaki jest sens naszego istnienia i jakie są Prawdziwe zasady i konstrukcja
Wszechświata, nie tylko czysto zmysłowego..]

Teraz wyobraźmy sobie, że to „MIASTO”, o którym mowa, jest też dla karawany idącej po pustyni mirażem: czyli widać je, ale widać je zniekształcone, poprzez złudzenie. Dlatego, że je widać, choć zniekształcone, ludzie ciągle CHCĄ DO NIEGO DOTRZEĆ.

Nie docierają jednak, gdyż widzą je zniekształcone.
Widzą je często nie w tym kierunku nawet, co trzeba.

MIASTO TO WIĘC JEST MIRAŻEM, ALE I JEST PRAWDZIWE.
ZALEŻY JAK NA TO SPOJRZEĆ.

A JEŚLI TAK, TO MIRAŻ JEST TYLKO W NASZYCH OCZACH,
W NASZYM PATRZENIU.
MIASTO ZAŚ ISTNIEJE NAPRAWDĘ.

DOBRA metoda naukowa pomaga usuwać elementy mirażu.

NIEDOBRA metoda naukowa, nie tylko usuwa miraż, ale usuwa też sprzed naszych oczu MIASTO, które przecież ISTNIEJE NAPRAWDĘ.

W tych dwóch zdaniach jest wyłuszczony konflikt pomiędzy
NAUKĄ A WIARĄ.

I zaznaczone jest, że konflikt ten powstaje tylko wtedy,
gdy NAUKA SIĘ WYPACZA.
(WIARA ZRESZTĄ – JAK SIĘ WYDAJE –
WYPACZA SIĘ I CZĘŚCIEJ I WYRODNIEJ)

Sądzę, że ta „PRAWDZIWA HISTORIA”, która dzieje się w tym MIEŚCIE
jest łatwa do bardzo szerokiej metaforyzacji, choćby
z nasuwającym się: MIASTO TO KRÓLESTWO NIEBIESKIE.
Czy też MIASTO/MIRAŻ OAZY – NAPÓJ SYCĄCY SPRAGNIONYCH.
(..).

Oto „Powóz Duchów”:

mal. Salvador Dali

Obraz opowiada w pewnym sensie o relatywizmie (i pod tym kątem omawiałem go – będzie z 20 lat temu prawie), ale nie tylko.
A przynajmniej nie w tradycyjnym dla omawiania relatywizmu kierunku.

Nosi on tytuł: „Phantom Chariot” – czyli Powóz Duchów.
Opiera się on na podwójnym złudzeniu.

Postacie, które siedzą w powozie mają jednocześnie kształt, który mogą mieć wieże miasta widniejącego w oddali, miasta, do którego postacie w powozie dopiero zmierzają.
Było by więc tak, że można by pomyśleć nawet: podróż jest ILUZJĄ.

(choć jest konieczna – konieczne jest to co empirycznie współdzielone wśród ludzi – a więc i iluzje są koniecznym składnikiem świata. Zdaję sobie sprawę, że tymi kilkowa słowami otwieram puszkę Pandory. Będe o tym pisał więcej..).

Podróżnicy są już w MIEŚCIE, choć „powóz duchów”
wciąż jeszcze ich do MIASTA WIEZIE.

W tym kontekście bardzo czytelne staje się, przewijające się przez nieskończoną ilość przypowieści wschodnich twierdzenie:
ZNAJDZIESZ GDY PRZESTANIESZ SZUKAĆ, czy też
OŚWIECENIE PRZYJDZIE GDY PRZESTANIESZ GO POSZUKIWAĆ.

Albo reguła procesu: SZCZĘŚCIE JEST DROGĄ DO SZCZĘŚCIA.
Tutaj – co ciekawe – do zastosowania à rebours (sic!!)

Albo reguła poszukiwania w sobie:
ZNAJDZIESZ W SOBIE, NIE NA KRAŃCU ŚWIATA.
W tym miejscu, gdzie jesteś, nie musisz odlegle podróżować.

Albo reguła POZNAJ SIEBIE
– podróż więc jest procesem poznawania Prawdziwego Człowieka – Siebie.
A prawdziwa podróż prowadzi do Domu.

Czy tutaj nasuwa się, że podróż w takim razie jest zbędna?
Istnieje niebezpieczeństwo, że może się to nasunąć.

Warto jednak, by nasunąło się co innego. Np. mnie osobiście nasuwa się to:

"Mar 11:23 Zaprawdę powiadam wam: 
Kto powie tej górze: "Podnieś się i rzuć się w morze", a nie wątpi w duszy, lecz wierzy, że spełni się to, co mówi, tak mu się stanie.
Mar 11:24 Dlatego powiadam wam: Wszystko, o co w modlitwie prosicie, 
stanie się wam, tylko wierzcie, że otrzymacie."

W przekładzie Nowego Świata brzmi to jednak inaczej:

"Mar 11:23 Zaprawdę wam mówię, że kto by rzekł tej górze: ‚Podnieś się i rzuć w morze’, a nie powątpiewał w swoim sercu, lecz wierzył, że stanie się to, co mówi, tak mu się spełni.
Mar 11:24 Dlatego też wam mówię: Wszystko, o co się modlicie i o co prosicie, wierzcie, że właściwie już otrzymaliście, a będziecie to mieli."

Zasadnicza różnica jest w tym „ wierzcie, że właściwie już otrzymaliście”, którego brakuje w pierwszej wersji. A, według różnych ezoterycznych przekazów, jest to niezmiernie ważne. Gdy, na przykład, chce się być bogatym, należy wierzyć, że się już jest bogatym, no i odpowiednio do tego się zachowywać, jak na bogatego przystało, a nie na biednego. Czemu z pierwszego przekładu ten fragment wypuścili? Jakby to nie było ważne. A przecież jest niezmiernie ważne! Ktoś bezmyślny albo wredny to redagował!”.
Zauważył to, opisał i podsunął Arkadiusz Jadczyk
(tutaj też link do jego tekstu)
.

Można by tutaj jeszcze dużo napisać. Ale nie można pisać na raz o Wszystkim..
Można jednak zauważyć, że postacie widniejące w powozie, mające,
jak wspomniano, zarys mogący też odpowiadać wieżom (zabudowaniom)
miasta (celu podróży) w oddali to nie PARA LUDZI.
To człowiek..i KOŃ.
Co może symbolizować KOŃ?
Siłę?
A może..uczucie, które daje nam siłę napędową?

O tym napiszę wkrótce, może już następnym razem.

G. Gurdżijew

Dlaczego, wg niejakiego Georgija Gurdżijewa człowieka można porównać
do dorożki, a poszczególne elementy jego ducha i ciała, emocji i świadomości
do Pana, woźnicy, powozu, konia etc.etc..
To bardzo wartościowa, złożona
i pouczająca metafora, którą trzeba szerzej przedstawić.

 

Na koniec jednak wrócę do Pary Ludzi.
Grafika te jest mi bliska, pojawiła się we wcześniejszym wpisie,
gościła w komentarzach u mnie Hanka,
która nawet zwróciła na nią specjalną uwagę. Dziękuję za to!
Zamieszczam więc ją jeszcze raz, ..ładniej..

rys. Salvador Dali

To grafika równie mało znana jak „Powóz duchów”. Jeśli pustynna droga
powozu, jak piszę wyżej, opowiada raczej o relatywizmie, to ta grafika raczej o..
relacji.
Opowiada też o tym, że Żyć znaczy, ni mniej, ni więcej, niż Dawać.

Wtedy można zwyciężyć Królestwo Niebieskie.

Albowiem: „Królestwo Boże doznaje gwałtu i gwałtownicy je zdobywają”.
(Mateusz 11:12)

mal. Salvador Dali, modyfikacje – Marat Dakunin

Tchórzliwy lew i Złote Serce

 

Niepokojący dzień.
Szczęśliwy dzień.
Trudny dzień.

Otrzymałem dziś bardzo wartościową rzecz.
Prosiłem o nią, ale to rzecz też
niesłychanie zobowiązująca.
Jest bezpośrednią konsekwencją tego,
co zaszło latem zeszłego roku.
To zaś co zaszło, musi być jednak też konsekwencją
Przeszłości.
I dodatkowo: choć nie możemy zmienić Przeszłości,
Przyszłość zmienić możemy. Pod warunkiem,
że zaczniemy w TERAZ.
W tym pociecha..

Biję się z myślami.
Czy podołam temu, co, jak się wydaje,
zostało mi powierzone?
Myślę o tym od roku, od czasu, kiedy się to
wydarzyło.
To prawda, zawsze tęskniłem za sprawami
wielkimi, ale nigdy poważnie nie myślałem,
że przyjdzie mi zmierzyć się z rzeczą tak
Wielką.

Trochę narzekam. Narzekam, że wszystko mnie
drapie, na uczulenia. Przeszkadzają mi wąsy
(muszę zgolić). Staram się NAD SOBĄ nie użalać,
nie rozczulać, ale nie tylko dobre wzruszenie
mi towarzyszy. Towarzyszą mi obawy.
Może nie tak wielkie, jak wielka jest
Rzecz, ale i tak o wiele większe ode mnie.

Czuję się słaby, czuję strach.
Chciałbym czuć w sobie lwa, ale wyczuwam
dużo myszy. Rozumiem lwa z opowieści o
„Czarnoksiężniku z Oz”. Ten lew zmierzył
się z Kulą Ognia, tak naprawdę nie był
tchórzliwy. Ale musiał się o tym
dowiedzieć..

Mam też problem z samooceną w oczach
innych.
Mam problem ego.
Mam problem utożsamiania.
Istnieje problem, choć tępiony, to warto
pamiętać, że ciągle obecny,to podskórnie,
to może i podświadomościowo nawet, chęci
błyszczenia. Przypodobania się. Czy nawet
częściej: problem tego, jak się jest
widzianym, postrzeganym przez innych.
Generalnie chcemy być lubiani, uważani za
rozsądnych, niegłupich, przezornych. Lubimy
być popularni. Nie przepadam za zrażaniem
ludzi wygłaszaniem dziwnych lub też
niepodobających się wielu opinii. Nie
przepadam za pisaniem, że ktoś nie ma
racji, że pisze bzdury, że szerzy błędne
czy wręcz szkodliwe informacje. Chcę być
lubiany. Chcę być uważany za poważnego i
mądrego.
Najlepiej, swoją drogą, pasuje do tego
figura inteligentnego ironisty..
Taką figurę trzeba jednak porzucić.
Prześmiewanie trzeba porzucić. Utożsamianie
trzeba porzucić. Chęć niezrażania innych
trzeba porzucić, ilekroć w grę wchodzi
Prawda, ilekroć dopomina się o to Wyższa
konieczność. Nie należy tego rozumieć
jednak jako uświęcanie środków. Nie należy
być niemiłym, nie należy krytykować, nie
przedstawiając nic konstruktywnego w
zamian.
Słusznie Kant pisał: Człowieka należy
zawsze i wszędzie traktować jako Cel –
nigdy jako środek do jakiegokolwiek celu.
Mam problem z tym, że chciałbym być i
skuteczny, i zawsze wierny temu, co
wybrałem, ale także i lubiany, i popularny
i przez wszystkich postrzegany jako
człowiek poważny. Tego czasami nie da się
pogodzić. Trzeba wybierać, trzeba
rezygnować.
Chcę być wierny temu, co wybrałem.
Utożsamianie się, tam gdzie temu
przeszkadza, trzeba eliminować. Trzeba
pamiętać jednak także o skuteczności.
Trzeba pamiętać o pragmatyzmie, trzeba być
teologiem, mieć owarty umysł na Nieznane,
ale także być teleologiem /telos – cel/,
prakseologiem /praxis – praktyka/.
Trzeba wypracować dobrą metodę. Trzeba
jednak być grzecznym. Być przekonywującym,
stanowczym, ale nigdy chamskim.
Trzeba też uważać z koloryzowaniem, trzeba
uważać na tendencje do wyolbrzymiania, do
rozciągania wniosków, trzeba dbać o
precyzję. Tu leży egoizm, widzę to
doskonale. Mam tendencje do ekstrapolacji,
mam tendencje do pomijania trudnych
konkretów, które mogłyby wielu zrazić.
Muszę nad tym wszystkim pracować.
..

Chcę być dobrym narzędziem. Chcę być
narzędziem wydajnym, skutecznym.

Na pewno byłoby mi łatwiej, gdybym
wiedział, gdybym myślał o sobie, że jestem
potężny, że jestem odważny, że jestem
dobry, zdecydowanie i tylko dobry!
Wcale tak nie myślę.

Byłoby mi łatwiej, gdybym odnalazł
Złote Serce.
Byłoby mi łatwiej, gdybym wiedział..

Johnny Cash zaśpiewał kiedyś piękną
piosenkę. Piękną, ale co do wymowy, trochę
pesymistyczną. To jej oryginalny tekst:

(Heart of Gold, Johnny Cash)


I want to live,
 I want to give
 I've been a miner for a heart of gold.
 It's these expressions I never give
 That keep me searching for a heart of gold
 And I'm getting old.
 Keeps me searching for a heart of gold
 And I'm getting old.

I've been to hollywood
 I've been to redwood
 I crossed the ocean for a heart of gold
 I've been in my mind, it's such a fine line
 That keeps me searching for a heart of gold
 And I'm getting old.
 Keeps me searching for a heart of gold
 And I'm getting old.

Keep me searching for a heart of gold
 You keep me searching for a heart of gold
 And I'm getting old.
 I've been a miner for a heart of gold.

 

Przetłumaczyłem go już prawie rok temu.

Przetłumaczyłem go na fali uniesienia
sprzed roku.  W tej zupełnie niecodziennej magii.
Teraz jestem ostrożniejszy,
teraz sobie o wiele bardziej niedowierzam.
Ale czy taka ostrożność jest dobra, czy jest pożyteczna?
W pewnej mierze, jeśli
moblizuje, i tylko w niej..
Dlatego o tym piszę.
Piszę o tym, że jest mi trudno.
I ilekroć, kiedyś, gdzieś, coś twierdząc,
albo komuś zaprzeczając, pomyślicie, że
jestem zadufany, zbyt odważny, zbyt pewny
swego, zbyt mający PRAWDĘ na własność – tak
nie jest, i tak nie było.
Więcej mam wątpliwości niż pewności.
A jednak, to może być pożyteczne tylko w tej
mierze, w jakiej umożliwia Realizację.

Myślę, że śp. Johny Cash się nie obrazi, że
przetłumaczyłem jego piosenkę w sposób
najzupełniej niewierny oryginałowi. Myślę,
że mi wybaczy, że napisałem ją właściwie na Nowo.
To zależy od tego, co to wszystko PRZYNIESIE W PRAKTYCE.

Chcę żyć
i to znaczy ni mniej ni więcej niż:
chcę
dawać.

Tak długo szukałem i szukałem
złotego
serca,
a gdy znalazłem je w sobie,
nie wiedziałem co robić.
Może tak się na mnie skrupia to wszystko,
co powinienem był rozdawać a czego nie
czyniłem, bo tylko szukałem?

Ale cóż za szczęście, jeszcze się nie
zestarzałem,
jeszcze jestem młody,
znalazłem złote serce w sobie i już wiem, że:
Chcę żyć
i to znaczy ni mniej ni więcej niż: chcę
dawać.

No więc sobie szukałem i szukałem,
kręciłem filmy, choć do Hollywood się nie
wybrałem (no i dobrze)
Lecz przekroczyłem cienką czerwoną linię.

Ech, te poszukiwania ciągle szły po
świetnej linii
choć kierunek był błędny,
okazało się, że można go odwrócić

i znalazłem.

(Marat Dakunin)

 

Bajka o Jaskółce i Lwie

W poprzednim wpisie grafiki z Lwami..(i nie tylko..),
a tutaj zadumałem się nad nadesłaną przez serdeczną mi
artystkę Barbarę Rzepa-Leichsenring – bajką..

Ilustracja do filozofii dla dzieci, zamieszczona na stronie https://www.teachingchildrenphilosophy.org/BookModule/TheLionAndTheLittleRedBird

Oto i ona, ta bajka:

Lew i jaskółka

Jestem lew. Duży lew.

Krzyczeć na was umiem też.

Siedzę w wieży, kto mi nie uwierzy

Może przyjść w pokorze,

Może mu pomoże.

Jaskółka przelatywała bokiem omijając wieżę z której dochodziły pomrukiwania złotego lwa. Ktoś go zamknął w wieży. Nie wiadomo dlaczego i po co.
Np. wiadomo, dlaczego  św. Barbarę zamknął w wieży zły ojciec –poganin. Chciała wyjść z a mąż za chrześcijanina.  Ale kto zamknął lwa?

Wieża świeciła jak latarnia morska, bo lwia grzywa była utkana z mikroskopijnych paciorków złota.  …… taki „Złotuszek – lewek –samojeden”. Czemu go tak los do tej wieży posłał. Za karę, czy za karme, czy na wzór,
czy na przestrogę?

Następnym razem, gdy trasa przebiegała opodal wieży, jaskółka zboczyła z trasy i przysiadła na parapecie małego okna. Z drugiej strony wieży od strony wschodniej był taras zadaszony a w nim w fotelu bujał się lew. Oczy miał zamknięte, bo układał w głowie jakieś teksty, jakieś posłania do mniej i bardziej uczonych tego świata.

Lew nie zauważył posłanki wiatru północnego – jaskółki ostroskrzydłej.
Ki-wit , ki-wit, – lewku otwórz oczy i porozmawiaj ze mną!

– Cóż ty ptaszku, marna istoto , możesz mi pomóc? Medytuję o problemach świata  a wywiadów udzielam sporadycznie.

-Nie mam pieniędzy ani kadzidła .! Mam tylko wieści ze świata- pisnęła jaskółka .

– Mam wieści pod dostatkiem a ufam tylko sprawdzonym źródłom.

– Nie jestem tu przypadkiem, panie lwie. W górze  prosili mnie  żebym cię odwiedziła. A fruwam teraz nisko, bo zanosi się na deszcz.

– A to ciekawe! …kto cię przysłał?

– Uskrzydlony lew i złocisty feniks, kuzyn żar-pticy…

– Postudiuj św. Marka, ptaszku. Poza tym jedna jaskółka wiosny nie robi.

– Oj tam , nie robi!!!Zacznij od jednej! Popytaj , dlaczego mnie w twoją strone przygnało?

– Wiem! – Lew otworzył mądrą księgę i przeczytał. – ..bo jest coś szczególnego w powietrzu , co obydwoje czują. Nie wiadomo skąd przychodzi i dlaczego. Ale jest pewne , że to cos szczególnego działa na ich szósty ty  a może i trzynasty zmysł.

– No dobrze,  ..i nie chcesz wiedzieć , co to jest? Co działa na lwa tak samo jak na jaskółkę????

– Ja wiem dobrze to,…. czego ty nie wiesz … i odwrotnie.

– To ja się dowiem, nie ma sprawy! Ale , gdy siedzisz w tej wieży, nie czujesz , jak kwiaty pachną i jak się zieleni tam, gdzie wiosna.

……………………………………………………………………………

Lew  popatrzył trzeźwiej na małe stworzenie  a tak głośne i natarczywe, że zaduma i duma wyparowały natychmiast z jego królewskiego oblicza. Po namyśle powiedział poważnie , jakby mówił do całego parlamentu królowej angielskiej.

Bóg zasiał życie i puścił w ruch koło rozpłodu po to , by każdy nowo urodzony był oczekiwany i dostał dach nad głową . Nie tak jak to się teraz dzieje! Rodzą dzieci w bezdomność i samotność a co jeszcze gorsze –  jako ofiarę dla złego;

– Kto to powiedział? Spytała jaskółka lwa. Przecież  ptaki to wiedzą. Karmią swoje małe i uczą je , jaka fruwać Ssaki również dbają o swoje małe.

– Nie wszystkie ssaki. Człowiek nie zawsze myśli o opiece nad dziećmi. Używa seksu dla przyjemności a potem wrzuca  dzieci niechciane w paszczę molocha.

– O mój boże, mój Boże , masz rację. Ta ludzka hybryda tak została ogłupiona, że idzie za instynktem  i przyjemnością i nie myśli odpowiedzialnie. A ze zwierzętami co robią????!!!!!!  Zabijają i zjadają! W dodatku hodują na zabicie!

– Widzisz, ptaszyno najdroższa, doceniam twoje zamiary rozweselenia mnie, ale muszę się przez ten problem  sam przegryźć.

Samemu, lewku, będzie Ci trudno. Zubożejesz, wyschniesz na wiór, poczerniejesz i przestaniesz świecić z tej wieży!

– Ale któż jest ode mnie mądrzejszy, droga moja posłanniczko?

– Drogi mistrzu, jak to kto? Suma wszystkich mądrości jest mądrzejsza. Dlatego potrzeba Ci posłańców, żeby tam szukali, gdzie sporo wiedzy. Martwi mnie jednak to, że wiedza czyni głupio „ samo-jednym”.

Dobrze, już dobrze, znajdę sposób, żeby się nie samolubić . Nawet pozwolę ci gniazdo w mojej grzywie uwić. Ale tylko na trochę, dopóki nie wyjdę z wieży. Potem będę dynamiczny i byłoby ci niewygodnie wysiadywać młode w takich warunkach.

– Zaskoczyłeś mnie. Dziękuję Ci , Złotogrzywy. Znałam kiedyś świerszcza, którego zaprosił na gościnę niedźwiedź z Lasu Północnego. Świerszcz siedział mu za uchem . Opowiadał, opowiadał a miś wędrował i wędrował.

– No dobrze. Ja również mogę coś znaleźć , za co cię polubię. Samotność już mi nieco doskwiera i mam wrażenie, że cos wymyka mi się z ramion. Chyba całe pół świata.

Koniec

Ilustracja aut. (c) Marianne Dubuc ze strony https://www.brainpickings.org/2014/05/07/the-lion-and-the-bird-marianne-dubuc/

A nad czym się zadumałem?
A nad tym, między innymi, jak bardzo samolubny jestem
i jak wysoko nosa zadzieram..Ale także nad tym, jak bardzo
w pogoni za wielkim umykają mi znaki tkane drobnym ściegiem
światłocienia. I nad innymi jeszcze sprawami. A może ważne jest –
a może lepiej napisać by trzeba było: nad Innymi jeszcze?

Pewnie i o tym w niedalkiej przyszłości napiszę..

M

Lwy znad mojego łóżka (i jeszcze coś..)

„Blog” ten zamierzam prowadzić praktycznie codziennie.

Delikatna przerwa po (8.8) miała na celu to, by opowieść o Ukrytym,

który jest Podstawą (tutaj), mogła należycie wybrzmieć, bo powinna.

A dzisiaj prezentuję najbliższe okolice mojego łózka.

Tego najwyższej (i najbliżej 🙂 narysował słynny Bogusław Polch,

jest tylko w jeden kopii i oryginalny 🙂

rys. Bogusław Polch

 

rycina z zbioru franc. r. 1851
Rys. Salvador Dali

Prapremierowy wpis 17.07.2017 – Rozpoczynająca się Epoka Ducha Św. a Sztuka

Po Epoce Ojca i Epoce Syna następuje teraz epoka Ducha Św. Światem antycznym rządziła  „ufilozofowana” religia i nauka. Średniowiecze to okres podporządkowania filozofii i nauki
– religii. Epoka nowoczesna to z kolei religiai filozofia – podporządkowana nauce. Nowa epoka będzie (poczyna być) epoką sztuki. Sztuka nie szuka sprzeczności,
twórczo ZHARMONIZUJE zarówno religię, jak filozofię i naukę.
Hasłem: Estetyka konsumuje nawet Etykę!

(moja parafraza z Borisa Mouravieffa, Gnosis)